Letterlekker

Lekkere letter

Lekker stoer 

Lekker Nederlands

Lekkere traditie...

(Den Haag, mei 09)

geometrisch

het is waarheid in behuizing

eenvouds geometrie

inschrift en opschrift

code voor code

bedenkend leven

gij

Worldfair of vormverwering?

het ik hongert naar het tegendeel

ik verhonger

ik heb honger omdat zij honger hebben

ze hangen

de laatste tijd

ze hebben de kracht om het slaan

te bedingen

als slagen zo groot

het beste van jezelf is geven

het geven dat aanmaakt en vergroot

ze hebben moord

ze hebben de wil

de drang die bij hen past

het verval is een punt dat je hebt

je kwetst het gebeuren

de hamer is tucht van je vinding

je bent graat van het zijn

leef met je mee

en onthaar

het nut

van de 

pijn

Het leven, die oude doos

Het leven is een eeuwig bewegen 


in een duister decor van verlangen.

• 
  

Adalbert Stifters slepende harmonie

Lectuur van Kleurige stenen van Adalbert Stifter (vertaling van Bunte Steine). De meester van de slepende harmonie blijft bekoren en onthutsen. Dat absurd minutieus beschrijven van de dingen, de dagelijkse handelingen, de natuur... kan de moderne lezer irriteren; maar deze dwingende, vertragende literatuur overrompelt je ook. Stifters taal is tegendraads en heel beeldend. Wat de moraal van deze verhalen betreft zou je kunnen gewagen van een 'omgekeerd nihilisme': de waarden die Stifter liefdevol en hardnekkig koestert en poneert, kunnen elk moment de kop ingedrukt worden en leiden tot het grote niets... Een wereld waarin mensen evident goed zijn bestaat natuurlijk niet. Deze utopie wordt bedolven onder een laagje sinistere waan. En dat geeft een merkwaardig fijn gevoel...

De vrolijke katastrofe

Najaar 2008 verschijnt bij de jonge en veelbelovende vzw het balanseer een nieuw boek van Willy Roggeman, Betoverende katastrofe. Dat is altijd heuglijk en bevreemdend nieuws. Roggeman is het prototype van de 'schrijfman'. Hij beweerde ooit dat hij maar een paar dozijn échte lezers heeft. Roggeman is een verscholen, monomaan denker en schrijver die het niets hardnekkig te lijf gaat, wroetend in de poel van de taal en de wereldliteratuur. Door zijn teksten leer je andere auteurs kennen (en lezen) waarmee hij onomwonden en bijna lijfelijk verbonden is: Benn, Musil, Kafka, Alain, Valéry etc. 

Zijn nieuwe en allerlaatste (?!) boek is een kale autobiografie: meeslepend, subtiel, rijk maar ook ruw, irritant, bot, tergend... Roggeman blijft ambivalent en provocerend in zijn monomanie en radicaliteit. Een leven in het teken van de artisticiteit en ja, dé schoonheid: 'zo is de schoonheid grenzen graven / een gedurig vangen van vormen / en neigen naar leven van fragmenten' (uit de bundel Nardis).